Na anterior entrada, deixamos a REM recén firmado contrato coa "Warner".
En seguida sacan novo album "Green", e comezan as xiras multitudinarias. Deste disco, quédome con estas 2 cancións:
"Stand", unha canción pop ao estilo dos Talking Head
"Orange Crush". Vietnam, o axente naranxa, o síndrome postraumático que arrastrou a toda unha nación e por suposto, o fantasma do coronel Kurtz.
E o apoxeo chega co disco "Out of time" (1991). 10 millóns de copias vendidas póñenos no mesmo estatus que U2 ou Nirvana.
Por suposto, hai que comezar co seu gran éxito. Unha canción pola que moitas bandas matarían e que por sempre estará no podio das miñas preferidas.
"Losing my religion"
Outro tema destacado foi "Shiny Happy People" Comercialidade sen tapuxos, pero coa colaboración de Kate Pierson dos "B-52"
Pero o mellor estaba por chegar. En 1992 publican "Automatic for the people". A expectación era inmenasa pois neses momentos a banda de Stipe era recoñecida mundialmente e había bastantes críticos afilando os dentes, pois o normal era que despois do éxito de Out of Time, a banda baixara o nivel, o cal a priori convertía ese disco nunha presa fácil.
Basta dicir que o meu admirado Bono calificou este álbum como "o disco máis grande nunca gravado"
Ata 6 singles saíron deste álbum. O primeiro foi "Man on the moon". Unha homenaxe ao cómico Andy Kauffman e a suposta manipulación dos medios coa chegada do home á lua.
A versión que vos deixo acá é unha xoia que moitos seguramente non coñecíades. Un dueto de Sprignsteen e Michael Stipe.
Outro single destacado foi "the Sidewinder sleeps tonite" Unha desas letras raras que só entenden eles, pero cunha melodía moi pegadiza.
A 3ª canción que selecciono deste álbum é probablemente a súa canción máis coñecida despois do losing my religion, "Everybody Hurts"
Unha vez máis as cotas de popularidade eran tan grandes, que fixeron duetos por exemplo con U2. Para o meu gusto, esta é a mellor versión que nunca se fixo da canción "One" dos U2:
Do seguinte álbum "Monster" destaca sobre todo esta canción: "What's the frequency Kenneth?"
Pero se algo os marca, é a morte de Kurt Cobain, ao que lle dedican este tema: "Let me in"
Parten nunha macroxira, e entón ocorre o que marca o principio da decadencia: Bill Berry sufre un aneurisma cerebral mentres daban unha actuación en Lausanna (Suíza)
martes, 3 de mayo de 2011
lunes, 11 de abril de 2011
R.E.M. Discografía completa. 1.- Os anos Indie
Esta mítica banda americana nacida en Athens, no estado sureño de Georgia en 1.980, foi a pionera do chamado Rock Alternativo.
Michael Stipe e Peter Buck coñecéronse na tenda de música que rexentaba este último. Stipe era un comprador compulsivo dos discos de Patty Smith e da Velvet Underground polo que se deron conta da afinidade que había entre eles. Decidiron formar un grupo e para iso liaron a outros 2 amigos: Mike Mills e Bill Berry.
O seu primeiro concerto foi baixo o nome de "Twisted Kites" nunha igrexa en Athens, pero Stipe elixiu a palabra R.E.M. (Rapid Eye Movement) unha fase do sono. Nese concerto, a banda coñeceu a Jefferson Holt, quen se convertiría no manager do grupo
No seguinte ano e medio, a banda fixo unha xira por todo o sur do país tocando versións de diferentes grupos. Nese tempo Peter Buck comenzou a desenvolver o seu distintivo xeito de tocar a guitarra e Stipe a escribir as súas primeiras letras, sempre enigmáticas e escuras. No verán de 1.981 o grupo grabou o seu primeiro single "Radio Free Europe" que destila rabia punk. Foi grabado como cara B de outra canción chamada "Sitting Still" no estudio caseiro dun amigo. Sorprendentemente o sencillo convertiuse nun éxito inmediato nas radios independentes que tiñan a súa vez unha enorme influencia en colexios e escolas de todo o sur, ata tal punto que o prestixioso periódico New York Times considerouna como unha das 10 mellores cancións de ese ano. As letras indescifrables de Stipe, a súa distintiva voz, e ese son sureño tan típico comezaban a súa andadura.
Gracias a iso, selos independentes de maior tamaño se interesaron en R.E.M. Firmaron un contrato con I.R.S. Records, e así comeza a súa andadura.
O primeiro álbum de estudio "Murmur" foi lanzado no ano 1.983. O disco obtivo un apoio enorme por parte do público e da crítica. Sen ir máis lonxe, a biblia dos amantes da música, a revista Rolling Stone considerou a "Murmur" o mellor álbum dese ano. Sabedes cal quedou 2º? Un tal "Synchronicyty" dos Police.
A primeira canción entón non pode ser outra que o Radio Free Europe.
Un ano mais tarde sacan o seu 2º disco: "Reckoning". Para o meu gusto, a canción máis destacada é este medio tempo chamado "So. Central Rain"
Para o terceiro álbum "Fables of the Reconstruction" foron a grabar ao Reino Unido.
Quizás da gloriosa primeira época dos REM sexa o peor álbum pero aínda así nos deixan 2 temas fantásticos:
Este tema chámase "Wendell Gee"
e sobre todos "Driver 8"
E en 1986 chega a gran explosión con "Life's rich pageant" un disco máis optimista, un chisco máis pop, e sobre con himnos ecoloxistas como este:
Cuyahoga é o nome dun río situado ao noreste do estado de Ohio. O nome deste río procede dos indios americanos, e literalmente quere dicir "Río torcido". Dito río foi obxecto dunha enorme contaminación, polo vertido de productos tóxicos no seu cauce, ata o punto que comezou a ser coñecido como o "río vermello"
Tamén empezan a aparecer cancións de crítica social como esta "Flowers of Guatemala". Dende a época de Eisenhower a CIA apoiou a uns cantos tiranos que gobernaban en Guatemala. As flores son as que adornan as tumbas dos máis de 100.000 campesiños guatemaltecos asasinados durante as distintas dictaduras.
Pero o gran hit deste álbum foi este "Fall on me". Déixovos unha versión con subtítulos en castelán.
En 1.987 aparecen 2 álbumes. O primeiro foi "Dead Letter Office"
A canción máis destacada aquí é Crazy
Pero a finais dese ano, sacan un novo disco "Document" que anuncia o final do contrato con I.R.S
Igual que con Life's Rich Pageant, este é un disco redondo para dar por finiquitada esa etapa.
O 1º single foi este "The One I Love", do que vos deixo unha versión acústica:
Siguen criticando ao réxime de Ronald Reagan, con este tema : "Finest worksong"
Pero sobre todo destaca este "It's the end of the world as we know it". Puro REM
E chega o contrato coa Warner. ... Algúns os acusaron de perder os seus principios, e eles responderon que o único que perderon foi a súa relixión.
Pero eso pertence ao capítulo 2 da discografía de REM
Michael Stipe e Peter Buck coñecéronse na tenda de música que rexentaba este último. Stipe era un comprador compulsivo dos discos de Patty Smith e da Velvet Underground polo que se deron conta da afinidade que había entre eles. Decidiron formar un grupo e para iso liaron a outros 2 amigos: Mike Mills e Bill Berry.
O seu primeiro concerto foi baixo o nome de "Twisted Kites" nunha igrexa en Athens, pero Stipe elixiu a palabra R.E.M. (Rapid Eye Movement) unha fase do sono. Nese concerto, a banda coñeceu a Jefferson Holt, quen se convertiría no manager do grupo
No seguinte ano e medio, a banda fixo unha xira por todo o sur do país tocando versións de diferentes grupos. Nese tempo Peter Buck comenzou a desenvolver o seu distintivo xeito de tocar a guitarra e Stipe a escribir as súas primeiras letras, sempre enigmáticas e escuras. No verán de 1.981 o grupo grabou o seu primeiro single "Radio Free Europe" que destila rabia punk. Foi grabado como cara B de outra canción chamada "Sitting Still" no estudio caseiro dun amigo. Sorprendentemente o sencillo convertiuse nun éxito inmediato nas radios independentes que tiñan a súa vez unha enorme influencia en colexios e escolas de todo o sur, ata tal punto que o prestixioso periódico New York Times considerouna como unha das 10 mellores cancións de ese ano. As letras indescifrables de Stipe, a súa distintiva voz, e ese son sureño tan típico comezaban a súa andadura.
Gracias a iso, selos independentes de maior tamaño se interesaron en R.E.M. Firmaron un contrato con I.R.S. Records, e así comeza a súa andadura.
O primeiro álbum de estudio "Murmur" foi lanzado no ano 1.983. O disco obtivo un apoio enorme por parte do público e da crítica. Sen ir máis lonxe, a biblia dos amantes da música, a revista Rolling Stone considerou a "Murmur" o mellor álbum dese ano. Sabedes cal quedou 2º? Un tal "Synchronicyty" dos Police.
A primeira canción entón non pode ser outra que o Radio Free Europe.
Un ano mais tarde sacan o seu 2º disco: "Reckoning". Para o meu gusto, a canción máis destacada é este medio tempo chamado "So. Central Rain"
Para o terceiro álbum "Fables of the Reconstruction" foron a grabar ao Reino Unido.
Quizás da gloriosa primeira época dos REM sexa o peor álbum pero aínda así nos deixan 2 temas fantásticos:
Este tema chámase "Wendell Gee"
e sobre todos "Driver 8"
E en 1986 chega a gran explosión con "Life's rich pageant" un disco máis optimista, un chisco máis pop, e sobre con himnos ecoloxistas como este:
Cuyahoga é o nome dun río situado ao noreste do estado de Ohio. O nome deste río procede dos indios americanos, e literalmente quere dicir "Río torcido". Dito río foi obxecto dunha enorme contaminación, polo vertido de productos tóxicos no seu cauce, ata o punto que comezou a ser coñecido como o "río vermello"
Tamén empezan a aparecer cancións de crítica social como esta "Flowers of Guatemala". Dende a época de Eisenhower a CIA apoiou a uns cantos tiranos que gobernaban en Guatemala. As flores son as que adornan as tumbas dos máis de 100.000 campesiños guatemaltecos asasinados durante as distintas dictaduras.
Pero o gran hit deste álbum foi este "Fall on me". Déixovos unha versión con subtítulos en castelán.
En 1.987 aparecen 2 álbumes. O primeiro foi "Dead Letter Office"
A canción máis destacada aquí é Crazy
Pero a finais dese ano, sacan un novo disco "Document" que anuncia o final do contrato con I.R.S
Igual que con Life's Rich Pageant, este é un disco redondo para dar por finiquitada esa etapa.
O 1º single foi este "The One I Love", do que vos deixo unha versión acústica:
Siguen criticando ao réxime de Ronald Reagan, con este tema : "Finest worksong"
Pero sobre todo destaca este "It's the end of the world as we know it". Puro REM
E chega o contrato coa Warner. ... Algúns os acusaron de perder os seus principios, e eles responderon que o único que perderon foi a súa relixión.
Pero eso pertence ao capítulo 2 da discografía de REM
domingo, 6 de marzo de 2011
CELTAS CORTOS - INTROVERSIONES
Na xogo da entrada anterior pudechedes escoitar un tema de Celtas Cortos , un tema de Waterboys, e outro de Dexy's midnight runners . ¿Que teñen os 3 grupos en común? Este "introversiones", o último disco dos Celtas Cortos.
Tras regresar á senda do Rock co disco anterior "40 de Abril", neste disco de versións proseguen indagando nas orixes da musicalidade da banda, facendo unha homenaxe ás bandas que inspiraron ese sonido tan característico dos Celtas Cortos (persoalmente eu boto en falta a Gwendal). O resultado é probablemente o disco máis Celta dende "Cuéntame un cuento".
Sería un disco fantástico ... se non fóra porque esas cancións xa existen. É certo que a moita xente lle gusta que se respete a composición orixinal, pero pola miña parte prefiro que cada un lle de o seu propio toque e salvando o feito de que moitas están en castelán, a maioría dos temas parécense en exceso aos orixinais.
O disco abre cun clásico dos Waterboys ("Fisherman's blues", "El blues del pescador"). Este medio tempo rockeiro ensambla con gusto o eléctrico e o acústico, cun excepcional saxo realizando o toque blusero da canción e con Cifuentes intentado igualar os agudos de Mike Scott. Déixovos a versión dos Celtas e a orixinal. Por certo, síntoo se vos aparece publicidade ao abrir algún dos videos, pero é o que nos queda
Outra das pezas famosas que versionean é o gran clásico "Come on, Eileen" da banda liderada por Kevin Rowland, Dexy's midnight runners.
Pero mais alá do pop, as 2 grandes influenzas dos Celtas Cortos proveñen do rock Celta: Oysterband, e The Pogues
Dos primeiros, versionean o "granite years" que o traducen como "Vida gris".
The Pogues, con Shane MacGowan ao frente, trasgrediron a escena folk dos 60 incorporando ao rock celta un aire de punk polo seu estilo irreverente. Deles toman prestado o clásico "fiesta"
Non descoidan tampouco as versións de temas tradicionais irlandeses como este "Marinero borracho" "Drunken sailor"
Non podía faltar unha representación do pop-rock español. Para eles o mellor compositor de cancións foi, sen dúbida, Antonio Vega. Por iso escolleron este tema: "lucha de gigantes"
Tampouco podían sustraerse das influencias latinas, neste caso representadas nunha versión (para min, sen dúbida, o mellor tema do disco polo diferente, transformando o folk arxentino na sonoridade celta que construén as melodías de acordeón, violín e whistle) dunha canción da gran Mercedes Sosa que puxo voz e música a un poema do chileno Julio Numhauser. "Todo cambia"
O resto dos temas son "Star of the County Down" , Tema tradicional, "Breizh positive", do grupo celta francés Ar Re Yaouank, "Malditos vecinos" de Kojón Prieto y los Huajolotes, "Category" dos irlandeses Moving Hearts, "Aita semeak" dos vascos Oskorri e outro tema tradicional chamado Shenandoah
Tras regresar á senda do Rock co disco anterior "40 de Abril", neste disco de versións proseguen indagando nas orixes da musicalidade da banda, facendo unha homenaxe ás bandas que inspiraron ese sonido tan característico dos Celtas Cortos (persoalmente eu boto en falta a Gwendal). O resultado é probablemente o disco máis Celta dende "Cuéntame un cuento".
Sería un disco fantástico ... se non fóra porque esas cancións xa existen. É certo que a moita xente lle gusta que se respete a composición orixinal, pero pola miña parte prefiro que cada un lle de o seu propio toque e salvando o feito de que moitas están en castelán, a maioría dos temas parécense en exceso aos orixinais.
O disco abre cun clásico dos Waterboys ("Fisherman's blues", "El blues del pescador"). Este medio tempo rockeiro ensambla con gusto o eléctrico e o acústico, cun excepcional saxo realizando o toque blusero da canción e con Cifuentes intentado igualar os agudos de Mike Scott. Déixovos a versión dos Celtas e a orixinal. Por certo, síntoo se vos aparece publicidade ao abrir algún dos videos, pero é o que nos queda
Outra das pezas famosas que versionean é o gran clásico "Come on, Eileen" da banda liderada por Kevin Rowland, Dexy's midnight runners.
Pero mais alá do pop, as 2 grandes influenzas dos Celtas Cortos proveñen do rock Celta: Oysterband, e The Pogues
Dos primeiros, versionean o "granite years" que o traducen como "Vida gris".
The Pogues, con Shane MacGowan ao frente, trasgrediron a escena folk dos 60 incorporando ao rock celta un aire de punk polo seu estilo irreverente. Deles toman prestado o clásico "fiesta"
Non descoidan tampouco as versións de temas tradicionais irlandeses como este "Marinero borracho" "Drunken sailor"
Non podía faltar unha representación do pop-rock español. Para eles o mellor compositor de cancións foi, sen dúbida, Antonio Vega. Por iso escolleron este tema: "lucha de gigantes"
Tampouco podían sustraerse das influencias latinas, neste caso representadas nunha versión (para min, sen dúbida, o mellor tema do disco polo diferente, transformando o folk arxentino na sonoridade celta que construén as melodías de acordeón, violín e whistle) dunha canción da gran Mercedes Sosa que puxo voz e música a un poema do chileno Julio Numhauser. "Todo cambia"
O resto dos temas son "Star of the County Down" , Tema tradicional, "Breizh positive", do grupo celta francés Ar Re Yaouank, "Malditos vecinos" de Kojón Prieto y los Huajolotes, "Category" dos irlandeses Moving Hearts, "Aita semeak" dos vascos Oskorri e outro tema tradicional chamado Shenandoah
lunes, 21 de febrero de 2011
XOGO MUSICAL
Canto sabes da música dos 80?
Ben, pica neste enlace para demostrar os teus coñecementos. Hai 4 niveis. Os 2 primeiros son de música española dos 80 e os outros 2 música en inglés. Para resolver a actividade simplemente preme no reproductor e pon o nome do grupo , deixas un espazo, guión (-) e o nome da canción. Ex. U2 - WITH OR WITHOUT YOU
Un par de aclaracións:
- ESCRIBE O NOME DO GRUPO E A CANCIÓN EN MAIÚSCULAS
- NON USES TILDES
A vindeira semana deixarei un comentario coas solucións. Mentres tanto, podedes resolver as dúbidas entre vós deixando un comentario acá.
Veña, ánimo. Yes, You can !!
P.D. Tede paciencia, que tarda en cargar !!
Ben, pica neste enlace para demostrar os teus coñecementos. Hai 4 niveis. Os 2 primeiros son de música española dos 80 e os outros 2 música en inglés. Para resolver a actividade simplemente preme no reproductor e pon o nome do grupo , deixas un espazo, guión (-) e o nome da canción. Ex. U2 - WITH OR WITHOUT YOU
Un par de aclaracións:
- ESCRIBE O NOME DO GRUPO E A CANCIÓN EN MAIÚSCULAS
- NON USES TILDES
A vindeira semana deixarei un comentario coas solucións. Mentres tanto, podedes resolver as dúbidas entre vós deixando un comentario acá.
Veña, ánimo. Yes, You can !!
P.D. Tede paciencia, que tarda en cargar !!
lunes, 14 de febrero de 2011
MISHKA ADAMS - God Bless the Child
A un par de meses da aparición do seu segundo disco, apetece recordar o primeiro traballo desta artista filipina. Filla do escritor inglés Michael Adams e da artista visual filipina Agnes Arellano presentou fai 4 anos un disco xenial: God Bless the Child, no que ademais da súa gran voz, destaca a súa faceta como instrumentalista xa que no disco toca a guitarra e o saxo tenor.
O tema que da título ao álbum é unha versión do standard de Billie Holiday. Sempre é difícil para unha adolescente (tiña 22 anos cando sacou este disco)versionear un tema de Billie polo recordo da gran sensibilidade e a dor que encerraba a súa voz, pero o resultado vale a pena:
Tamén se atreve con Summertime, o clásico de George & Ira Gershwim, facendo unha interesante versión que se empapa de Reggae.
Aínda que recoñezo que a miña versión favorita do "Somewhere Over the Rainbow" é a de Eva Cassidy, este cover de Mishka do clásico de Harold Arlen & E. Y. Harburg non a desmerece en absoluto. Sinto que a calidade non sexa moi boa pero é a única versión dispoñible na rede
Pero non todo son versións, o disco tamén contén composicións propias como este "The very thought of you"
Ou este outro tema: "Where do we begin?"
E para acabar, un regalo. Se pinchades neste enlace podedes descargar completo o programa de Area Reservada dedicado a Mishka Adams.
O tema que da título ao álbum é unha versión do standard de Billie Holiday. Sempre é difícil para unha adolescente (tiña 22 anos cando sacou este disco)versionear un tema de Billie polo recordo da gran sensibilidade e a dor que encerraba a súa voz, pero o resultado vale a pena:
Tamén se atreve con Summertime, o clásico de George & Ira Gershwim, facendo unha interesante versión que se empapa de Reggae.
Aínda que recoñezo que a miña versión favorita do "Somewhere Over the Rainbow" é a de Eva Cassidy, este cover de Mishka do clásico de Harold Arlen & E. Y. Harburg non a desmerece en absoluto. Sinto que a calidade non sexa moi boa pero é a única versión dispoñible na rede
Pero non todo son versións, o disco tamén contén composicións propias como este "The very thought of you"
Ou este outro tema: "Where do we begin?"
E para acabar, un regalo. Se pinchades neste enlace podedes descargar completo o programa de Area Reservada dedicado a Mishka Adams.
viernes, 21 de enero de 2011
VERSIONS - "YOU'VE GOT A FRIEND" (Carole King)
Nesta época de Facebook, na que todo o mundo pode ser amigo teu, é bo recordar aos verdadeiros amigos (eses e esas que sempre están cando os precisas), e se hai unha canción que represente un himno a amizade, esa é "You've got a friend" composto por Carole King en 1971.
É curiosa a historia desta muller. Xunto co seu marido Gerri Goffin, formou unha das parellas compositoras de máis éxito dos anos 60. Firmaron temas como "Will you love me tomorrow" de The Shirelles, "Up on the roof" (The Drifters),
"Don't bring me down" (The animals), "The Locomotion" (Tina Turner), "Keep your hands off my baby" (The Beatles), ou "You make me feel like a natural woman" (Aretha Franklin).
Pero en 1971, Carole King decide dar o salto e sacar un álbum interpretando ela mesma as súas propias cancións, Este álbum (Tapestry", convirtiuse nun dos 10 discos máis vendidos da década dos 70 en boa parte, grazas a este tema.
Esta é a letra en inglés:
YOU'VE GOT A FRIEND
When you're down and troubled
And you need some loving care
And nothing, nothing is going right
Close your eyes and think of me
And soon I will be there
To brighten up even your darkest night
[Chorus]
You just call out my name
And you know wherever I am
I'll come running to see you again
Winter, spring, summer or fall
All you have to do is call
And I'll be there
You've got a friend
If the sky above you
Grows dark and full of clouds
And that old north wind begins to blow
Keep your head together
And call my name out loud
Soon you'll hear me knocking at your door
[Chorus]
Ain't it good to know that you've got a friend?
When people can be so cold
They'll hurt you, and desert you
And take your soul if you let them
Oh, but don't you let them ...
E acá vos deixo a traducción:
Cando esteas fundido e con problemas
e precises unha man amiga
e nada, nada che saia bien
Pecha os ollos e pensa en min
e de contado estarei alí
Para iluminar a túa noite máis escura
[Estribillo]
Só tés que pronunciar o meu nome
E xa sabes que irei alí
Correndo para verche outra vez
Inverno, primavera, verán ou outono
O único que debes facer é chamarme
e alí estarei
Aquí tés un amigo
Se o ceo por riba teu
Ponse escuro e cheo de nubes
E o vello vento do norte empeza a soplar
Mantén a cabeza serena
E grita o meu nome en voz alta
Pronto oirás chamar a túa puerta
[Estribillo]
¿Non é bo saber que tes un amigo?
Cando a xente pode ser tan fría
farante dano e deixarante de lado
Ata te roubarán a alma se te deixas
Pero non lles deixes ...
[Estribillo]
Como sempre, comezamos coa intérprete orixinal. Carole King
A máis famosa das versións é a interpretada por James Taylor:
Esta xa a coñecedes. No post de Dee Dee Bridgewater xa vos falei deste dueto que fai con Mike Hucknall, o ex-solista de Simply Red:
Recén iniciada a súa carreira fóra dos Jackson Five, Michael Jackson grabou este tema nun disco producido pola mítica Motown Records.
Concerto de Divas: Carole King acompañada por Celine Dion, Shania Twain e Gloria Estefan
Unha das miñas favoritas. Atentos a esta versión de Erykah Badu no descanso do partido do All-Star 2010.
Alanis Morissette
Un dos reises do Funky, Barry Manilow, grabou este tema a duo con Melissa Manchester
Ella Fitzgerald tamén fixo un "cover" desta canción no álbum "Ella in London"
The Housemartins
O grupo inglés McFly tamén grabou esta canción como complemento ao seu single "All about you"
Roberta Flack & Donny Hathaway
Esta é a versión que fixo Tom Jones
A cantante israelí Ofra Haza
Emerson Nogueira
Esta versión é da cantante de jazz Stacey Kent
Escoitade esta versión do coro de gospel Deliverance
E por último, un regalo: A imaxe non é moi boa, pero escoitade esta versión de Marusela, compañeira do Leliadoura:
É curiosa a historia desta muller. Xunto co seu marido Gerri Goffin, formou unha das parellas compositoras de máis éxito dos anos 60. Firmaron temas como "Will you love me tomorrow" de The Shirelles, "Up on the roof" (The Drifters),
"Don't bring me down" (The animals), "The Locomotion" (Tina Turner), "Keep your hands off my baby" (The Beatles), ou "You make me feel like a natural woman" (Aretha Franklin).
Pero en 1971, Carole King decide dar o salto e sacar un álbum interpretando ela mesma as súas propias cancións, Este álbum (Tapestry", convirtiuse nun dos 10 discos máis vendidos da década dos 70 en boa parte, grazas a este tema.
Esta é a letra en inglés:
YOU'VE GOT A FRIEND
When you're down and troubled
And you need some loving care
And nothing, nothing is going right
Close your eyes and think of me
And soon I will be there
To brighten up even your darkest night
[Chorus]
You just call out my name
And you know wherever I am
I'll come running to see you again
Winter, spring, summer or fall
All you have to do is call
And I'll be there
You've got a friend
If the sky above you
Grows dark and full of clouds
And that old north wind begins to blow
Keep your head together
And call my name out loud
Soon you'll hear me knocking at your door
[Chorus]
Ain't it good to know that you've got a friend?
When people can be so cold
They'll hurt you, and desert you
And take your soul if you let them
Oh, but don't you let them ...
E acá vos deixo a traducción:
Cando esteas fundido e con problemas
e precises unha man amiga
e nada, nada che saia bien
Pecha os ollos e pensa en min
e de contado estarei alí
Para iluminar a túa noite máis escura
[Estribillo]
Só tés que pronunciar o meu nome
E xa sabes que irei alí
Correndo para verche outra vez
Inverno, primavera, verán ou outono
O único que debes facer é chamarme
e alí estarei
Aquí tés un amigo
Se o ceo por riba teu
Ponse escuro e cheo de nubes
E o vello vento do norte empeza a soplar
Mantén a cabeza serena
E grita o meu nome en voz alta
Pronto oirás chamar a túa puerta
[Estribillo]
¿Non é bo saber que tes un amigo?
Cando a xente pode ser tan fría
farante dano e deixarante de lado
Ata te roubarán a alma se te deixas
Pero non lles deixes ...
[Estribillo]
Como sempre, comezamos coa intérprete orixinal. Carole King
A máis famosa das versións é a interpretada por James Taylor:
Esta xa a coñecedes. No post de Dee Dee Bridgewater xa vos falei deste dueto que fai con Mike Hucknall, o ex-solista de Simply Red:
Recén iniciada a súa carreira fóra dos Jackson Five, Michael Jackson grabou este tema nun disco producido pola mítica Motown Records.
Concerto de Divas: Carole King acompañada por Celine Dion, Shania Twain e Gloria Estefan
Unha das miñas favoritas. Atentos a esta versión de Erykah Badu no descanso do partido do All-Star 2010.
Alanis Morissette
Un dos reises do Funky, Barry Manilow, grabou este tema a duo con Melissa Manchester
Ella Fitzgerald tamén fixo un "cover" desta canción no álbum "Ella in London"
The Housemartins
O grupo inglés McFly tamén grabou esta canción como complemento ao seu single "All about you"
Roberta Flack & Donny Hathaway
Esta é a versión que fixo Tom Jones
A cantante israelí Ofra Haza
Emerson Nogueira
Esta versión é da cantante de jazz Stacey Kent
Escoitade esta versión do coro de gospel Deliverance
E por último, un regalo: A imaxe non é moi boa, pero escoitade esta versión de Marusela, compañeira do Leliadoura:
sábado, 15 de enero de 2011
DISCOGRAFÍA COMPLETA: Dayna Kurtz
¿Que podo dicir desta muller que xa non vos teña contado? É dificil escribir un novo post sobre ela sen caer na repetición e non pareza, unha vez máis, que estou escribindo unha declaración de amor incondicional. Se recordades, cando empezamos con esta historia, a honra da primeira entrada foi para ela. Non atopei mellor maneira de abrir isto que con "Love got in the way", porque para min é a voz máis especial, e o talento máis descomunal que hai hoxe en día no mundo da música.
Así que pensei en comentar o seu último disco, pero penso que se merece unha discografía completa. Espero estar á altura e que vos guste a selección, aínda que recoñezo que parto cunha lixeira ventaxa: Hai 7 anos que vos levo comendo a olla con esta muller e cónstame que moitos de vós ides a estar encantados con este post.
A carreira desta muller, arranca a finais dos 90 cun disco en directo chamado "Otherwise Luscious Life" no que xa adianta algúns dos temas que logo formarán parte do repertorio do seu primeiro disco de estudio chamado "Postcards from Downtown" (2003).
Dez cancións propias, nin unha soa versión, marcan un álbum que roza a perfección. Non debería faltar en ningunha discografía.E unha recomendación: Se algunha vez tedes que regalar algo e non sabedes o que, este disco é unha elección perfecta. Se regalades o DVD "Postcards from Amsterdam. Live in Concert" na Sala Paradiso de Amsterdam, entón estarán en deuda eterna con vós.
A 1ª canción xa a coñecedes. "Love got in the way"
Por certo, este vídeo que acabades de ver é un extracto do DVD do que vos falaba antes.
A 2ª canción que vos deixo aquí é "Fred Astaire"
Recuperamos o concerto da sala Paradiso, para escoitar a canción que da título ao álbum
O último tema que imos escoitar deste álbum é "Miss Liberty"
Para o seu segundo disco oficial, Beautiful Yesterday (2004), Dayna acudiu tanto a composicíóns propias como a versións de xente tan distinta como Leonard Cohen, Edith Piaf, Prince ou a mesma Billie Holiday.
O 1º tema que imos escoitar é este cover do "Parlez-moi d'amour" de Edith Piaf. Espectacular.
O disco tamén contén unha revisión do clásico do maestro Leonard Cohen "Everbody knows".
Esta canción é a versión que Dayna fai do tema de Prince, "Joy in Repetition"
"Music Box"
O último tema que vos poño deste disco é "Amsterdan Crown"
O seu terceiro disco chámase "Another Black Feather". Unha vez máis o color da súa voz nos emociona con paisaxes sonoros que exploran outros ritmos.Despois do éxito rotundo dos seus 2 primeiros discos, Dayna sabía que a crítica ía ser moi esixente con ela: 2 bos discos xa non era casualidade, así que a aparición desde terceiro disco xenerou unha gran expectación e iso se convirtiu nun reto para a cantante neoiorquina, que se trasladou a vivir ao deserto de Arizona para atopar a inspiración. Dayna resolveu que ía ser fiel a si mesma e non facer un mero "corta y pega" dos seus 2 primeiros discos, que a bo seguro ía ser un extitazo. Escolleu o camiño máis difícil, e a crítica e as discográficas non llo perdoaron. Pero para os fans, volveu facer outro disco sublime.
A 1ª canción chámase "Venezuela"
A seguinte canción chámase "Banks of the Edisto"
Pero sobre todo, ese disco nos deixará para sempre esta pequena maravilla chamada "Nola". O seu particular tributo a New Orleans
Claro que esta entrada, en vez de chamarse discografía completa de Dayna Kurtz, ben podía chamarse "Como sobrevivir no mundo da música sen ter que vender a túa alma ao demo".
No ano 2010, Dayna saca o seu 4º disco de estudio "American Standard". Saca o disco en Europa e vende ... 900 copias !! (xa 901)e con iso non pode sacar o disco no seu propio país. ¿Por qué? Ese é o prezo de ser independente e non vender a alma. Pero Dayna sigue firmando cousas deliciosas. Déixovos con 4 temas para acabar.
O 1º tema chámase "Invocation".
O seguinte é unha versión dun tema de Elliot Smith chamado "Don't go down"
Un gospel maravilloso composto por ela chamado "You Fine girl"
E por último "Are you dancing with her tonight?"
Pero no disco podedes atopar moito máis: Unha versión dun tema country de Slim Willet, “Lou Lou knows" ou “Here comes a regular”, maravilloso tema dos Replacements.
Pero non abandona a composición propia con temas fascinantes como o rockabily de "Good in 62'" ou o country sureño de "Billboards for Jesus".
Así que pensei en comentar o seu último disco, pero penso que se merece unha discografía completa. Espero estar á altura e que vos guste a selección, aínda que recoñezo que parto cunha lixeira ventaxa: Hai 7 anos que vos levo comendo a olla con esta muller e cónstame que moitos de vós ides a estar encantados con este post.
A carreira desta muller, arranca a finais dos 90 cun disco en directo chamado "Otherwise Luscious Life" no que xa adianta algúns dos temas que logo formarán parte do repertorio do seu primeiro disco de estudio chamado "Postcards from Downtown" (2003).
Dez cancións propias, nin unha soa versión, marcan un álbum que roza a perfección. Non debería faltar en ningunha discografía.E unha recomendación: Se algunha vez tedes que regalar algo e non sabedes o que, este disco é unha elección perfecta. Se regalades o DVD "Postcards from Amsterdam. Live in Concert" na Sala Paradiso de Amsterdam, entón estarán en deuda eterna con vós.
A 1ª canción xa a coñecedes. "Love got in the way"
Por certo, este vídeo que acabades de ver é un extracto do DVD do que vos falaba antes.
A 2ª canción que vos deixo aquí é "Fred Astaire"
Recuperamos o concerto da sala Paradiso, para escoitar a canción que da título ao álbum
O último tema que imos escoitar deste álbum é "Miss Liberty"
Para o seu segundo disco oficial, Beautiful Yesterday (2004), Dayna acudiu tanto a composicíóns propias como a versións de xente tan distinta como Leonard Cohen, Edith Piaf, Prince ou a mesma Billie Holiday.
O 1º tema que imos escoitar é este cover do "Parlez-moi d'amour" de Edith Piaf. Espectacular.
O disco tamén contén unha revisión do clásico do maestro Leonard Cohen "Everbody knows".
Esta canción é a versión que Dayna fai do tema de Prince, "Joy in Repetition"
"Music Box"
O último tema que vos poño deste disco é "Amsterdan Crown"
O seu terceiro disco chámase "Another Black Feather". Unha vez máis o color da súa voz nos emociona con paisaxes sonoros que exploran outros ritmos.Despois do éxito rotundo dos seus 2 primeiros discos, Dayna sabía que a crítica ía ser moi esixente con ela: 2 bos discos xa non era casualidade, así que a aparición desde terceiro disco xenerou unha gran expectación e iso se convirtiu nun reto para a cantante neoiorquina, que se trasladou a vivir ao deserto de Arizona para atopar a inspiración. Dayna resolveu que ía ser fiel a si mesma e non facer un mero "corta y pega" dos seus 2 primeiros discos, que a bo seguro ía ser un extitazo. Escolleu o camiño máis difícil, e a crítica e as discográficas non llo perdoaron. Pero para os fans, volveu facer outro disco sublime.
A 1ª canción chámase "Venezuela"
A seguinte canción chámase "Banks of the Edisto"
Pero sobre todo, ese disco nos deixará para sempre esta pequena maravilla chamada "Nola". O seu particular tributo a New Orleans
Claro que esta entrada, en vez de chamarse discografía completa de Dayna Kurtz, ben podía chamarse "Como sobrevivir no mundo da música sen ter que vender a túa alma ao demo".
No ano 2010, Dayna saca o seu 4º disco de estudio "American Standard". Saca o disco en Europa e vende ... 900 copias !! (xa 901)e con iso non pode sacar o disco no seu propio país. ¿Por qué? Ese é o prezo de ser independente e non vender a alma. Pero Dayna sigue firmando cousas deliciosas. Déixovos con 4 temas para acabar.
O 1º tema chámase "Invocation".
O seguinte é unha versión dun tema de Elliot Smith chamado "Don't go down"
Un gospel maravilloso composto por ela chamado "You Fine girl"
E por último "Are you dancing with her tonight?"
Pero no disco podedes atopar moito máis: Unha versión dun tema country de Slim Willet, “Lou Lou knows" ou “Here comes a regular”, maravilloso tema dos Replacements.
Pero non abandona a composición propia con temas fascinantes como o rockabily de "Good in 62'" ou o country sureño de "Billboards for Jesus".
Suscribirse a:
Entradas (Atom)