VERSIÓNS: FRAGILE

"Fragile" é un tema de Gordon Summer ("Sting"), que aparece por primeira vez no álbum de 1987 "Nothing like the Sun".
Según Sting nunha entrevista para a versión inglesa da revista "Rolling Stone", a canción é un tributo a Ben Linder, un enxeñeiro civil norteaméricano asasinado pola contra nicaragüense mentres intentaba levar a cabo un proxecto hidroeléctrico no país centroamericano.
Esta é a letra da canción. Inclúo a tradución ao galego

If blood will flow when flesh and steel are one
Drying in the colour of the evening sun
Tomorrow's rain will wash the stains away
But something in our minds will always stay

Perhaps this final act was meant
To clinch a lifetime's argument
That nothing comes from violence
and nothing ever could
For all those born beneath an angry star
Lest we forget how fragile we are

On and on the rain will fall
Like tears from a star (x2)
On and on the rain will say
How fragile we are (x2)

(repeat chorus)



A sangue vai manar cando a carne e o aceiro se unan
Secándose á cor do sol da tarde
A choiva de mañán limpará as manchas
Pero algo quedará por sempre na nosa mente.

Seguramente este acto final supoña
pechar unha disputa que dura unha vida.
Nada bo ven da violencía
e nada nunca virá.
Para todos aqueles nacidos baixo unha estrela cabreada,
non vaiamos olvidar o fráxiles que somos.

Unha e outra vez a choiva caerá
como bágoas dunha estrela (bis)
Unha e outra vez a choiva nos recordará
O fráxiles que somos (bis)

Esta é a versión de Sting en acústico


O mesmo Sting pero agora cantando en portugués


A continuación vos deixo 2 versións que xa coñecedes. A 1ª é a da nosa admirada Cassandra Wilson:


Como me consta que vos encanta Cassandra, déixovos outra versión en directo, con Fabrizio Sotti na guitarra

A 2ª é moi recente: Sophie Milman con Jesse Cook na guitarra


Sting tamén ten unha versión en castelán, pero prefiro poñervos esta de Mercedes Sosa:



Unha versión de jazz. Nils Landgren, considerado o mellor trombonista (¿dirase así?) do mundo, co acompañamento vocal de Rigmor Gustaffson


Sarah Jane Morris, ex-vocalista dos Communards


A imaxe non é moi boa, pero sempre paga a pena escoitar a voz da gran Dionne Warwick:



Holly Cole (outra vez con Jesse Cook na guitarra)



Unha versión "a capella" do grupo Salvocalee:


A min personalmente gústame máis esta versión do coro de gospel "The Celebration":


Un dueto deses imposibles: Sting con Julius Churches (jejeje)


Para os amantes das rarezas, atentos a esta versión do inventor do Soul sinfónico: Isaac Hayes. A intro é un pelín larga. A canción en si comeza ao arredor do minuto 4



Finalmente, déixovos tamén unha versión instrumental a cargo do saxofonista Freddie Hubbard

SOPHIE MILMAN

Sophie Milman naceu en Rusia e aos 7 anos emigrou cos seus pais a Israel, Ao cumprir aos 16 voltou emigrar pero desta volta a Canada e nese país deixou crecer a semente que lle cultivara o seu gusto polo jazz. Seus pais eran fans de Ella Fitzgerald e de Oscar Peterson.
Aos 21 anos presentouse nun programa de televisión de Toronto e iso levouna a firmar un contrato para grabar o seu primeiro disco que leva o seu nome,Sophie Milman (2004). Ese disco abreulle as portas do mercado musical e ata a data sacou outros 2 discos máis: Make Someone Happy (2007) e Take Love Easy (2009) Pero é ese primeiro disco do que vos pretendo falar hoxe, xa que como en algunha que outra ocasíón da que xa vos falei noutros posts, este disco leva 10 días sen saír do meu reproductor.

De contado a súa voz che cautiva: cálida, suave pero a vez potente e educada, co carisma das grandes divas do jazz actual. Ou tal vez sexa por ser unha filla da globalización , marcada polá súa vida viaxeira e que a leva a fusionar o jazz con outros estilos dando como resultado esa mestura que a min persoalment, tanto me gusta.

Como outras grandes, non faltan versións de grandes clásicos. Para que comezedes a darvos unha idea dos alcances desta voz, atentos a esta versión do clásico "Auga de beber" do xenial Antonio Carlos Jobim



Unha enorme versión da celebérrima canción que fixo famosa a Edith Piaf, La vie en rose.


Incluso se atreve cun gran éxito da gran Billie Holiday, unha canción composta explicitamente para ela por George Gershwim, The man I love


Outo gran clásico de Cole Porter, My heart belongs to Daddy



Esta é unha adaptación dunha canción tradicional rusa: Ochi chernye ("ollos negros")



E de propina, unha nova versión do Fragile de Sting, Esta vez xunto cun dos máis grandes guitarristas da actualidade: Jesse Cook.

CANCIÓNS CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO

Mañán 25 de Novembro celébrase o día da non violencia contra as mulleres, e como no intituto algunhas compañeiras me piden cancións para poñer na clase, pensei que sería unha boa idea recopilalas aquí. Son de estilo variado, e en algúns casos con autores e música cos que xa sabedes que non comulgo moito, pero neste caso o máis importante é a mensaxe e non a música nin os cantantes.
Ah ! E perdón polo retraso !!!!!!

Primeiro as que normalmente uso eu na clase de inglés:
Babyface e Stevie Wonder: "How come, how long"
Buscade o video en youtube porque é extraordinario. O que vos deixo aquí é outro video cos subtítulos da canción:



A seguinte é un tema de Ashanti do ano 2003 "Rain on me"


Posiblemente a canción que máis lles gusta aos meus alumn@s. "Wash away those years" de Creed


A miña favorita, Tracy Chapman : "Behind the Wall" . Impresionante versión "a capella". Os subtítulos están en inglés pero pon os pelos de punta de igual xeito


Nickleback: "Never again" tamén subtitulado


A suxerencia dun dos asiduos lectores deste blog, inclúo tamén a canción de Police "Every Breath you take" , xa que fala do control das relacións de parella que é unha das principais estratexias dos maltratadores para conseguir que as mulleres perdan a súa liberdade. Esta é unha versión moi vella do tema interpretada a duo por Sting $ The Boss


Melendi : "Hasta que la muerte nos separe"


Un clásico de Revolver, con letra do gran Carlos Goñi: "Lo que Ana ve"


Amaral: "Salir corriendo"


Ana Belén: "Un extraño en mi bañera"


Pedro Guerra: "Hogar"


Huecco: "Se acabaron las lagrimas"


Mago de Oz : "Hasta que tu muerte nos separe"


La fuga : "A golpes"


Bebe: "Ella"


Bebe: "Malo"



Pasión Vega: "María se bebe las calles"


Victor Manuel. "El club de las mujeres muertas"


Andy y Lucas: "Y en tu ventana"


Orishas: "Mujer"


Los Suaves : "Pobre Sara"


E para acabar, 2 suxerencias dos meus fillos sobre o tema:
Adrián propón esta canción de Reincidentes: "Ay, Dolores"


E o pequeno, Jorge, que me saiu rapero (unha desjrasia coma outra calqueira ;) ) quere recomendarvos este tema de Falsa Alarma : "Bondad o Malicia"



En definitiva, como cantaba a gran Aretha Franklin, o que se merecen TODAS é RESPECT



Seguro que hai unhas cantas cancións máis que deberían estar aquí. Non están todas as que son pero si son todas as que están. Espero as vosas suxerencias.

VERSIÓNS - STAND BY ME

A petición dun dos tolos que habitualmente len este blog, de cando en cando poñerei as versións que coñeza dun tema clásico. Para empezar, nada mellor que Stand By Me, que según BMI (Broadcast Music Inc.) foi o temas máis interpretado do século XX. A bo seguro que haberá máis versións deste tema, pero aquí vos deixo unhas cantas.
Stand By Me é un tema composto por Ben E. King xunto con Jerry Leiber e Mike Stoller. A canción está adaptada a partir dun tema gospel do grupo "The Staples Singers". O curioso do caso é que Ben E. King non tiña ningunha intención de publicala, pero durante as sesións de grabación de "Spanish Harlem" o productor preguntoulle se non tiña novo material, e Ben tocou ao piano "Stand by me". De inmediato o productor parou a postproducción e chamou a músicos de sesión para incluír ese tema sen falta.
Esta é a versión orixinal de Ben E. King



Posiblemente a versión máis coñecida sexa a de John Lennon, que grabou unha versión de Stand by me para o álbum Rock'n'Roll do ano 1975, antes de anunciar o seu retiro temporal do mundo da música para adicarlle tempo ao seu fillo Sean.



A seguinte versión é de U2, nun concerto no estadio Rose Bowl en L.A. dentro da xira de 2010 chamada 360º tour



Outra de U2 (vale, xa sei que me perde a pasión). Esta vez no marco da xira do álbum "The Joshua Tree", pero un tanto especial, porque fan un dueto máxico co Boss, o gran Bruce Springsteen



A continuación unha das miñas versións favoritas, os sempre recordados The Fugees



Cambiamos de estilo, esta vez Rockapella


Os grandes do Heavy e do Punk tampouco se resistiron a facer un "cover" desta canción. 2 exemplos, o primeiro unha versión dos míticos Led Zeppelin nun concerto en Osaka.



A 2º versión en plan punk de Green Day nun concerto en Chicago.


Esta é a versión de Seal



A seguinte versión é da gran Tracy Chapman, nun concerto en directo en Turín. A calidade do vídeo non é moi boa, pero a versión é extraordinaria.



Esta é de Andrés Calamaro, cando aínda estaba con Los Rodríguez



Un dueto raro, Lady GaGa e Sting interpretando o Stand By Me no Almay Concert



Outro dueto raro, o grupo Bon Jovi xunto co cantante iraní Andy Madadian, cantando a primeira parte en farsi (lingua oficial iraní) en protesta polas eleccións onde saiu reelexido o presidente iraní Mahmoud Ahmadinejad.



E por último, unha versión que me descubriu Eduardo, un cliente arxentino habitual naquela época en A Cova da Vella, dun grupo indie de Rock Arxentino chamado Sumo. Detrás desta versión hai unha historia tráxica: O último concerto da banda liderada por Luca Prodan foi o 20 de decembro de 1987 na cancha do Club Atlético Los Andes. Tras o bises do rigor, a banda interpretou este cover da canción de Ben E. King. Ao presentala, Luca dixo "Ahí va la última", e así foi, 2 días despois apareceu morto na casa dunha amiga a causa dun paro cardíaco e cunha cirrose irreversible.



Para hoxe xa me cansei. Espero que vos gustara esta idea, así que podedes dicirme que versión é a que máis vos gusta, suxerirme novas cancións para poñer versións ou simplemente mandarme ao carallo. :)

MADELEINE PEYROUX

Xa sei que me ides abroncar por tardar tanto, así que como compensación hoxe toca discografía completa, neste caso a gran Madeleine Peyroux. Comparada por moitos e con acerto coa gran Billie Holiday, esta cantante, compositora e guitarrista admite como referencia a Eleonora, pero tamén a Bob Dylan, Leonard Cohen, Edith Piaf ou Bessie Smith.
A súa infancia ven marcada polo divorcio de seus pais e o seu traslado a Paris, onde comeza o seu contacto coa música a travás dos músicos do barrio latino. Tras cantar starndars de jazz por todo Europa, o seu debut en solitario é o álbum Dreamland en 1996.
Neste álbum atopamos por exemplo este acercamento a "La Vie en Rose" de Edith Piaf



De todos xeitos moitos de nós tivemos noticias deste disco oito anos máis tarde, no ano 2004 coa publicación dunha obra maestra que non debería faltar en ningunha discografía que se precie: "Careless love" e iso fixo que buscásemos todo o que tiña publicado esta muller
"Carelsss love" é un disco redondo cheo de grandes versións de temas clásicos.
Comecemos por escoitar "Dance me to the end of love" de Leonard Cohen




A esta versión síguelle esta xenial versión dun tema de Bob Dylan, You're gonna make me loneseme when you go



Outro dos temas destacados, en realidade podería poñervos todo o disco, é esta versión deste tema de Hank Williams, "Weary Blues"



Por último, un tema de composición propia: Don't wait too long



O seu terceiro álbum foi Half the perfect world(2006)
A primeira novidade é que desta vez a metade dos temas son orixinais. Se teño que destacar un, a min o que máis me gusta é este; "I'm all-right"


De todos xeitos, non descoida as versións. Escoitade esta versión extraordinaria dun tema do xenial Tom Waits: "(Looking for)The heart of Saturday Night"


Ou este dúo con K.D. Lang do tema River, de Joni Mitchell


Pero eu recoméndovos sobre todo dous temas. O primeiro é esta excepcional versión do tema de Nilson "Everybody's talking"


E para acabar, o tema que pecha o álbum. Unha versión do tema Smile de Charlie Chaplin



E xa chegamos ao seu último álbum polo momento. "Bare Bones" foi publicado en 2009 e marca un punto de inflexión na carreira de Madeleine, pois neste caso tódolos temas son de composición propia.
O primeiro single foi este tema: You can't do me



Outro tema destacado é "Damn the circumstances"


Espero que merecera a pena a espera.

THE NEW COVERS BAND

Xa estamos de volta.
Acabou o periodo de desintoxicación das novas tecnoloxías e haberá que cargar as pilas outra vez.
Desta volta, non podía empezar de mellor xeito que presentándovos a un grupo da zona: The new covers band, que versionean temas dos 70, 80 e 90. Se tedes a posibilidade de velos en concerto, por favor queda prohibido perdelo. Son fabulosos.
The new covers band está formado por: Armando Enrique: Voz principal e Percusións
Juan Ciego: Voz e Guitarra. Fernando Peón: Voz e Baixo Eléctrico. Iván Plá: Voz e Batería. Vicente Cacabelos: Voz e Teclados e José Carlos Rial: Técnico de Son.
Ademáis para este bloguero teñen un significado especial, pois Fernando Peón é un ex-alumno do IES leliadoura e ademais Juan Ciego resulta ser o profesor de guitarra do meu fillo Adrián, así que se non lles fago un pouco de propaganda desde este blog vou ter problemas na casa ...
Unha recomendación para os que usades o caralibro. Unídevos á páxina do facebook de The new covers band. Dende alí teredes aceso a novos vídeos (non vos perdades o video das festas da dorna onde interpretan "Still loving you" dos Scorpions), descargas gratuítas en mp3, datas de concerto...
Déixovos con 2 videos. O primeiro é unha versión que fan do "I just call to say I love you" de Stevie Wonder



O 2º é unha versión en español dun dos temas máis grandes de tódolos tempos "Hotel California" dos Eagles

SILJE NERGAARD

Que hai sireas entre o Báltico e o Mar Norte entrando e saíndo dos fiordos é unha verdade incontestable. Que ás súas voces che cautivan e penetran no teu corazón a través dos oídos, é algo que ninguén dubida. Cando menos ninguén que escoitara cantar a Silje Nergaard.
A cantante noruega deuse a coñecer ao gran público con 16 anos nunha jam session con Jaco Pastorius. O seu inusual e orixinal estilo de improvisación vocal entusiasmou á crítica e ao público, cousa por outra lado moi pouco común. O seu single de debut, Tell me where you're going, mantívose máis de 15 semanas nas listas inglesas
Tras algúns escarceos co pop, regresa á senda do jazz cos discos At first Light (2001) e Nightwatch (2003).
O seu último álbum "A thousand true stories" foi publicado no outono do 2009. 47 minutos e 9 temas para disfrutar, fruto da madurez musical de Silje. Unha maravilla de delicadeza e bo gusto para disfrutar a media luz recostado nun sillón.
Déixovos unha vez máis 3 cancións
A primeira chámase ."Bewitched, bothered and bewildered"

Silje Nergaard - Bewitched, bothered and bewildered



A segunda canción é "Come on in from the garden"

silje nergaard - come in from the garden



E a terceira, non é deste álbum, pero posiblemente sexa a súa canción máis coñecida "Be still my heart"